We Wrocławiu trzy młode surykatki już ćwiczą dorosłość

We Wrocławiu pojawiły się trzy malutkie surykatki — mieszkają w nowej Lwiarni, już próbują dorosłych popisów, a odwiedzający mogą je zobaczyć przy pokazowym karmieniu. Stadko już liczy osiem osobników i sprawia, że przy wybiegach robi się gwarno jak w małej społeczności.

• Zajrzyj do Lwiarni we Wrocławiu i poznaj trzy młode surykatki
• Przyjdź na pokazowe karmienie we Wrocławiu i zobacz ich codzienne życie

Zajrzyj do Lwiarni we Wrocławiu i poznaj trzy młode surykatki

Wrocławskie zoo pokazało w mediach społecznościowych trzy młode surykatki, które od niedawna mieszkają w budynku nowej Lwiarni wraz z innymi członkami grupy. Obecnie stado liczy osiem osobników.

Młode przyszły na świat pod koniec lipca; na razie nie podano informacji o ich płci.

– Można powiedzieć, że opiekuje się nimi cała wioska: babcie, ciocie, wujkowie itd. Podobnie jest u lemurów katta – mówi Andrzej Miozga, kierownik Wydziału Małych Ssaków.

Przyjdź na pokazowe karmienie we Wrocławiu i zobacz ich codzienne życie

Jeśli chcesz zobaczyć surykatki przy „obiadowym” rytuale, zaplanuj wizytę na pokazowe karmienie. Pokazy odbywają się codziennie o godz. 12:45. W menu podawanym w zoo pojawiają się m.in. mączniaki i świerszcze.

W komunikatach zoo pojawiła się też wzmianka o innych pokazowych karmieniach: „Kapibary są wybredne, a świnie rzeczne – nie.”

– Są aktywne, ciekawskie, komunikują się między sobą na wiele sposobów i ciągle coś kombinują – mówi. – Na przykład. rano i przed zachodem zbijają się w kupkę, w plamie promieni słonecznych, żeby się w niej wygrzewać. Stale coś przenoszą, przekopują, gdzieś pędzą. Są w ruchu.

Surykatki wydają się drobne i urocze — dorosłe osobniki osiągają do około 1 kg masy — ale w razie potrzeby potrafią stanowczo bronić swojego terytorium. Zanim podejmą fizyczną walkę, często próbują odstraszyć intruza głośnym wrzaskiem.

To drapieżniki; w środowisku naturalnym polują na różne bezkręgowce (m.in. chrząszcze, motyle, termity), a także na mniejsze kręgowce. Nie unikają skorpionów — spożywają je razem z kolcami i szczypcami — oraz atakują węże, jaszczurki, drobne ptaki i ssaki; chętnie sięgają również po jaja gadów i ptaków. W ich diecie bywają też korzenie i kłącza.

Naturalne tereny występowania surykatek to sawanny i półpustynie południowo-zachodniej Afryki. W naturze i w hodowlach żyją w zorganizowanych grupach — nawet do 30 osobników — gdzie więzi są silne: wiele działań wykonują wspólnie, często się przytulają i nie zostawiają zagrożonego członka grupy samego.

Surykatki przekazują młodym praktyczne umiejętności — między innymi uczą, jak obchodzić się ze skorpionem, żeby się nie skaleczyć. W sytuacjach niebezpieczeństwa oraz na noc chowa się w rozbudowanych, podziemnych kryjówkach z wieloma wejściami.

Międzynarodowa ocena stanu populacji klasyfikuje surykatki jako gatunek o niskim ryzyku wyginięcia (status LC).

Na podst. UM Wrocław