Borsuki żyją we Wrocławiu. Ich podziemne domy mają setki metrów

Pod trawnikami i na obrzeżach wrocławskich osiedli mogą znajdować się rozbudowane borsucze nory. Same zwierzęta pokazują się ludziom rzadko, dlatego częściej można trafić na ślady ich obecności niż na borsuka spacerującego między zabudowaniami. W razie spotkania najbezpieczniej zachować dystans i nie próbować go przepędzać. Szczególną ostrożność trzeba zachować wtedy, gdy zwierzę jest ranne albo zachowuje się nietypowo.

• Borsuk wygląda groźnie, ale unika kontaktu z człowiekiem
• Pod ziemią powstają wielopokoleniowe systemy nor
• Ranny borsuk potrzebuje fachowej interwencji

Borsuk wygląda groźnie, ale unika kontaktu z człowiekiem

Dorosły samiec może ważyć nawet 25 kilogramów, a samica jest nieco lżejsza. Borsuk ma krępą sylwetkę, krótkie nogi, mocne pazury i białą głowę z czarnymi pasami. Charakterystyczne ubarwienie przypomina maskę, ale nie oznacza, że zwierzę szuka konfrontacji.

„Jeśli zobaczymy borsuka, trzeba zrobić to, co w przypadku każdego innego dzikiego zwierzęcia: zostawić go w spokoju, nie podchodzić, nie niepokoić” – powiedziała dr Joanna Furmankiewicz, biolożka z Wydziału Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego.

Borsuk zwykle stara się oddalić od człowieka. Może się jednak bronić, jeśli poczuje się osaczony. Z tego powodu nie należy go dotykać, zaganiać ani próbować robić mu zdjęcia z bliska. Najczęściej spotkanie kończy się szybciej, jeśli człowiek zostawi zwierzęciu drogę ucieczki.

Ślady borsuków można znaleźć przy wejściach do nor. Nie są one idealnie okrągłe, jak w przypadku lisów, lecz przypominają kształtem lukarny.

Pod ziemią powstają wielopokoleniowe systemy nor

Borsucza nora może być znacznie bardziej rozbudowana, niż sugeruje pojedynczy otwór widoczny na powierzchni. Zwierzęta tworzą układ komór, korytarzy, wyjść i niewielkich otworów wentylacyjnych. W Anglii odkryto systemy o łącznej długości korytarzy sięgającej 300 metrów. Do ich budowy borsuki przerzuciły około 25 ton ziemi.

„Borsucze pałace z korytarzami o łącznej długości 300 m i kilkunastoma wyjściami” – mówiła dr Joanna Furmankiewicz o największych znanych konstrukcjach.

Takie nory mogą być wykorzystywane przez kolejne pokolenia i stopniowo rozbudowywane. Borsuki wykładają wnętrze trawą, mchem oraz liśćmi, a zużytą wyściółkę wymieniają. Nie załatwiają potrzeb fizjologicznych w norze – służą do tego wykopane na zewnątrz dołki, nazywane latrynami.

Zwierzęta żyją w wielopokoleniowych grupach i porozumiewają się za pomocą co najmniej kilkunastu dźwięków. Fukają, chrząkają, pochrapują, mruczą i powarkują. Są wszystkożerne, więc ich jadłospis obejmuje między innymi:

• dżdżownice, owady i ślimaki,
• drobne gryzonie oraz płazy,
• owoce i grzyby,
• padlinę.

W mieście borsuki mogą szukać pożywienia także w śmietnikach. Zimą ograniczają aktywność i zapadają w sen, ale nie jest on tak głęboki jak u nietoperzy. Zwierzęta przerywają go, między innymi, żeby znaleźć coś do jedzenia.

Kopiąc nory i poszukując pokarmu, borsuki przerzucają duże ilości ziemi. W ten sposób napowietrzają glebę, a także przyspieszają obieg materii pochodzącej między innymi z opadłych liści i martwych roślin.

Ranny borsuk potrzebuje fachowej interwencji

Zwierzę może zostać potrącone przez samochód albo zaatakowane przez psa. Niepokój powinien wzbudzić także borsuk, który zachowuje się nietypowo lub nie może się poruszać. W takiej sytuacji nie należy podejmować samodzielnej interwencji.

We Wrocławiu pomoc można zgłosić pod numerem interwencyjnym 71 770 22 22. Poza miastem należy dzwonić pod numer alarmowy 112 albo do straży pożarnej pod numer 998. Do czasu przyjazdu służb najlepiej nie podchodzić do zwierzęcia i odsunąć od niego dzieci oraz psy.

na podstawie: UM Wrocław.