Stare fiaty wracają z Tajlandii do Oławy, a za nimi już tylko Kaukaz

4 kwietnia 2026

Na tej trasie każdy dzień przynosi coś nowego – od granicznych kontroli po widoki, które trudno wyrzucić z pamięci. Wrocławianin Grzegorz Kapsa jedzie jednym z klasyków wracających z dalekiej Azji do Polski, a razem z nim w drogę ruszyła historia starsza niż większość aut na współczesnych drogach. To wyprawa, w której liczą się i kilometry, i cierpliwość, bo zabytkowe fiaty oraz polonez mają jeszcze przed sobą ostatni długi odcinek. Docelowo trafią do muzeum pod Wrocławiem, więc to nie tylko podróż, ale też powrót kawałka motoryzacyjnej pamięci.

Z Phuket wyruszyły auta, które po dekadach wracają do kraju
Granice i awarie szły z tą podróżą ramię w ramię
Ostatni odcinek prowadzi przez Turcję i Bałkany do muzeum pod Wrocławiem

Z Phuket wyruszyły auta, które po dekadach wracają do kraju

Wyprawa „Z Ziemi Tajskiej do Polski” zaczęła się 28 lutego na wyspie Phuket. W drogę ruszyły dwa Fiaty 125p z 1978 roku oraz Polonez Borewicz z 1980 roku, które ponad cztery dekady temu trafiły do Azji. Teraz wracają do ojczyzny na własnych kołach, przejeżdżając przez 11 państw i zbierając po drodze nie tylko kolejne kilometry, ale też historie, których nie da się zapisać w samej mapie.

Maszyny mają do pokonania co najmniej 15 tys. kilometrów, a niewykluczone, że nawet 18 tys. To dystans, który pokazuje skalę przedsięwzięcia: nie chodzi o przejazd z punktu A do punktu B, lecz o długie, technicznie wymagające cofnięcie czasu. Te auta, choć mają już swoje lata, mają po drodze udowodnić, że wciąż potrafią pokonać trasę, która dla wielu współczesnych samochodów byłaby poważnym sprawdzianem.

Na pokładzie jedzie także Grzegorz Kapsa z Przedmieścia Oławskiego we Wrocławiu, jeden z uczestników wyprawy. Za nimi już Tajlandia, Laos, Chiny, Kazachstan i Rosja. Teraz ekipa jest w Gruzji, czyli na odcinku, który przybliża ją do finału w Polsce.

Granice i awarie szły z tą podróżą ramię w ramię

Najmocniej w pamięci wrocławianina zapisało się przejście granicy kazachsko-rosyjskiej. Kapsa opisał ten odcinek bez upiększania:

„Najtrudniejszym momentem było przekroczenie granicy kazachsko-rosyjskiej. Spędziliśmy tam 9 godzin”.

Jak relacjonował, były też przesłuchania w kontenerze, sprawdzanie telefonu i długie czekanie bez jasnej odpowiedzi, czy przejazd w ogóle dojdzie do skutku. Właśnie takie momenty pokazują, że ta wyprawa nie jest romantyczną przejażdżką starym autem, tylko logistycznym i psychologicznym testem dla całej załogi.

Był jednak i lżejszy akcent. Urodziny Kapsy, obchodzone 1 kwietnia, przypadły już w Gruzji. Zamiast wielkiej oprawy była knajpka niedaleko hotelu, kolacja z całym zespołem, tort i zwykłe „Sto lat” – czyli wszystko to, co po długim dniu w trasie potrafi smakować najlepiej. W takich podróżach podobne chwile często zostają w pamięci mocniej niż same zdjęcia z drogi.

Ostatni odcinek prowadzi przez Turcję i Bałkany do muzeum pod Wrocławiem

Po wyjeździe z Gruzji załoga ruszy dalej przez Turcję, Bułgarię, Rumunię, Węgry i Słowację. Dopiero stamtąd auta mają dotrzeć do Polski, gdzie czeka na nie finał znacznie spokojniejszy niż droga przez Azję i Kaukaz. Ich docelowym miejscem ma być Muzeum Motoryzacji WENA w Oławie, niedaleko Wrocławia, gdzie staną się częścią ekspozycji.

Dla mieszkańców regionu to zapowiedź ciekawej atrakcji – nie kolejnej anonimowej wystawy, ale aut, które same przejechały pół świata, by wrócić tam, skąd kiedyś wyruszyły. To nadaje całemu przedsięwzięciu dodatkową wartość: muzeum zyska eksponaty z prawdziwą historią drogi, a nie tylko ładnie odrestaurowane pojazdy za szkłem.

Relację z wyprawy można śledzić na profilach i kanałach jej uczestników oraz muzeum: