Scenografia wychodzi z pracowni - studenci ASP tworzą teatr we Wrocławiu

We Wrocławiu teatr powstaje nie tylko na scenie, lecz także w pracowniach, gdzie trzeba wymyślić świat przedstawienia od podstaw. Tegoroczne realizacje studentów Akademii Sztuk Pięknych pokazują, jak wiele może wydarzyć się, gdy spotkają się reżyseria, scenografia, kostium, lalka i muzyczna wrażliwość. 🎭

• Program Integracyjny Uczelni Artystycznych Wrocławia łączy różne języki sceny
• Tegoroczne spektakle pokazują, jak szeroko pracuje scenograf
• Wspólna praca zostaje z artystami na dłużej

Program Integracyjny Uczelni Artystycznych Wrocławia łączy różne języki sceny

Od dwóch dekad Program Integracyjny Uczelni Artystycznych Wrocławia spina działania studentów Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego oraz Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego. To praktyczna szkoła współpracy: młodzi artyści uczą się nie tylko własnych specjalności, ale też tego, jak wspólnie przeprowadzić pomysł od pierwszej próby do gotowego spektaklu.

Dla studentów scenografii oznacza to pracę znacznie szerszą niż projektowanie dekoracji. Tworzą kostiumy, maski, lalki, projekcje i światła, a ich decyzje wpływają na rytm oraz znaczenie całego przedstawienia. Zespoły pracują pod opieką pedagogów obu uczelni artystycznych, poznając realia twórczej pracy zespołowej. 🤝

Tegoroczne spektakle pokazują, jak szeroko pracuje scenograf

Wśród zrealizowanych przedstawień znalazły się zarówno teksty dla młodszej widowni, jak i współczesne, mocne dramaturgicznie projekty:

• „Babcia Basia” Milana Gathera - reżyserowała Mariia Bakumenko, a za scenografię, kostiumy i lalki odpowiadała Paulina Janik.
• „Paprykarz szczeciński” Michała Kmiecika - spektakl Krzysztofa Boczkowskiego otrzymał kostiumy i maski przygotowane przez Olgę Kaczkowską, Paulinę Janik, Agatę Lefler, Michaela Siwickiego i Wawrzyńca Antoniewicza.
• „Urodzaj” Pawła Priażki - reżyserowany przez Siarheia Artsiomenkę, ze scenografią i kostiumami Wawrzyńca Antoniewicza oraz Leona Warońskiego.
• „Ronja, córka zbójnika” Astrid Lindgren - w adaptacji i reżyserii Zofii Grzywacz, ze scenografią Emilii Burtan.
• „Śmieszny staruszek - rytuał” na podstawie dramatu Tadeusza Różewicza - projekt Zofii Kowalskiej, z rozbudowaną scenografią, kostiumami i lalkami Katarzyny Błachowskiej, Blanki Puchyry, Hanny Szczygieł i Anity Dedio.
• „Kalejdoskop parasomnie”, również inspirowany „Śmiesznym staruszkiem” Różewicza - reżyserowała Nadiia Khrapenko, a warstwę wizualną tworzyły Agata Lefler, Maja Kryska, Amelia Załoga i Adrianna Duchnowska.
• „Kret/Mara” Katarzyny Szaulińskiej - spektakl Mariii Bakumenko ze scenografią i kostiumami Oskara Szczęśniaka oraz lalką Anii Nowackiej.
• „Bałwan ze śniegu” Hansa Christiana Andersena - reżyserowany przez Piotra Czudżaka, z oprawą scenograficzną, kostiumami i lalkami Małgorzaty Łoś.
• „Najbardziej samotny wieloryb na świecie” Tijany Grumić - realizacja Zofii Grzywacz, przy której Michael Siwicki i Julia Koziarek stworzyli scenografię oraz kostiumy, a Koziarek zajęła się także światłem.
• „Wyśpisz się po śmierci” Marty Bratuś - z kostiumami i projekcjami Michaela Siwickiego.
• „Wypizdowie” Wiktora Frankowicza - reżyserowane przez Zofię Grzywacz, ze scenografią i kostiumami Michaela Siwickiego.

Ta lista dobrze pokazuje rozpiętość studenckich poszukiwań - od baśni i opowieści dla młodszych odbiorców po teksty dotykające samotności, pamięci, cielesności i niepokoju. W każdym z tych projektów scenografia nie jest dodatkiem do reżyserii. Buduje osobny sposób opowiadania. ✨

Wspólna praca zostaje z artystami na dłużej

Najcenniejszym efektem programu nie jest wyłącznie gotowy spektakl. Studenci poznają tempo pracy z innymi zespołami, uczą się rozwiązywać problemy, negocjować pomysły i brać odpowiedzialność za swoje elementy przedstawienia. Takie spotkania często stają się początkiem kolejnych artystycznych współprac już po zakończeniu studiów.

Tegoroczne realizacje zostały udokumentowane na zdjęciach autorstwa Margo Shaiko, Dariusza Kozłowskiego, Leona Warońskiego, Wawrzyńca Antoniewicza, Małgorzaty Łoś i Mikołaja Kabaty. To zapis kilku różnych światów scenicznych, ale też pracy młodych twórców, którzy właśnie sprawdzają, jak ich pomysły działają poza uczelnianą pracownią. 📸

na podstawie: Akademia Sztuk Pięknych Wrocław.